Een goed moment om stil te staan bij mezelf, de wegen die ik heb bewandeld en de keuzes die ik heb gemaakt. Datgene onder de aandacht brengen waar ik binnen mijn werk een ander over laat nadenken.

Als kind voelde ik vaak veel verantwoordelijkheid en leerde ik scherp aan te voelen wat er nodig was, mijn hoofd stond nooit stil. Op school was ik een dromer, vaak verdiept in mijn eigen gedachten en ideeën, soms wat chaotisch, maar altijd nieuwsgierig. Tijdens mijn studie Pedagogiek kwam er een vermoeden van ADHD, wat ik nooit verder onderzocht. Doorgaan voelde vanzelfsprekend, ook als ik het eigenlijk even niet zag zitten. Mijn kwetsbare kant hield ik liever voor mezelf.

Ik weet hoe het is om jezelf onderweg kwijt te raken en hoe dat dit je soms dwingt los te laten, stil te staan en opnieuw te kiezen.

Langzaam stapelde alles zich op, werkdruk, persoonlijke verliezen, veranderingen in relaties en wonen.  Door de burn-out die daarop volgde, werd duidelijk hoe ver ik van mezelf was afgeraakt. Ik besefte dat ik moest loslaten, veiligheid wilde opgeven en onderzoek wilde doen naar het onbekende. Ik ging andere richtingen ontdekken, ben veel gaan reizen en heb mogelijk keuzes gemaakt waar mijn omgeving aan moest wennen. Ik heb moeten leren om stil te staan terwijl ik was gewend om alsmaar door te blijven rennen.

Scherp voelend, snel denkend en met beide voeten stevig op de grond blijf ik zoeken naar wat klopt, ook als dat betekent dat het anders moet dan verwacht.

Ik ben Birgitte Vlamings, het hart en brein achter GRIBit. Enthousiast en nieuwsgierig ben ik altijd op zoek naar wat klopt voor mij. Hoe ik mijn gevoel en energie het beste kan inzetten en hoe ik het leven volop kan beleven en mezelf kan blijven ontwikkelen. 

Wat mij drijft, is mijn natuurlijke combinatie van betrokkenheid en nuchterheid. Ik voel scherp aan wat iemand nodig heeft, ben creatief in het vinden van oplossingen en zet daadkracht in om stappen mogelijk te maken. Tegelijk blijf ik loyaal aan het proces van de persoon tegenover mij, verbind ik en gebruik ik ook humor om veiligheid en vertrouwen te creëren.

Tijdens mijn werk in de reguliere psychologie merkte ik dat alleen praten vaak niet genoeg was. Door de jaren heen kwam ik steeds vaker vrouwen tegen die worstelden met de hoeveelheid prikkels, verwachtingen en keuzes in hun leven. Soms met AD(H)D of een ander vorm van neurodiversiteit maar vaak ook zonder diagnose. Wat ze deelden en wat ik zelf ook herkende, was een hoofd dat nooit stil staat, veel verantwoordelijkheid dragen, altijd ideeën hebben en tegelijk het gevoel zichzelf kwijt te raken.  Wat mij telkens opnieuw opviel, is hoeveel kracht daaronder ligt: creativiteit, intuïtie, snel denken en diep voelen. Alleen wordt dit vaak overschaduwd door overbelasting, zelfkritiek of het idee dat je ‘te veel’ bent.

Ik ontdekte hoe diep hoofd, lichaam en gevoel met elkaar verbonden zijn en dat  intensiteit en gevoeligheid geen last zijn, maar richtingaanwijzers wanneer je ze serieus neemt. 

Er was meer nodig dan praten om echt tot rust te komen en weer in contact met wat klopt, dat werd me steeds duidelijker. Daarom ben ik me gaan specialiseren in lichaamsgerchte therapie en dat voelde meteen natuurlijk. Door aandacht te hebben voor wat het lichaam laat zien, ontstaat er ruimte voor vertraging, inzicht en herstel.  Steeds opnieuw zie ik hoe vrouwen hun oude patronen doorbreken en dat er ruimte ontstaat voor meer rust, voldoening en zelfvertrouwen. Niet door te forceren, maar door te voelen, te ervaren en te luisteren.  

Ik ben dankbaar en ook trots op de methode die ik heb ontwikkeld waarin ik structurende gesprekstherapie met lichaamsgerichte therapie combineer. Hiermee heb ik al zoveel vrouwen kunnen helpen. En het werkt voor mijzelf ook nog steeds. Ben ik nooit meer onzeker, stuurloos of ontevreden? Jawel hoor, maar ik ken mijn tools om in te zetten, aan te pakken, stil te staan en weer verder te lopen.