Met beide voeten stevig op de grond en bewust voelend blijf ik volgen wat klopt, ook als het anders loopt dan verwacht.

Als kind voelde ik vaak veel verantwoordelijkheid en leerde ik scherp aan te voelen wat er nodig was, mijn hoofd stond nooit stil. Op school was ik een dromer, vaak verdiept in mijn eigen gedachten en ideeën, soms wat chaotisch, maar altijd nieuwsgierig. Tijdens mijn studie Pedagogiek kwam er een vermoeden van ADHD, wat ik nooit verder onderzocht. Doorgaan voelde vanzelfsprekend, ook als ik het eigenlijk even niet zag zitten en mijn kwetsbare kant hield ik liever voor mezelf.

Ik weet hoe het is om jezelf onderweg kwijt te raken en hoe dit je soms dwingt los te laten, stil te staan en opnieuw te kiezen.

Langzaam stapelt alles zich op, werkdruk, persoonlijke verliezen, veranderingen in relaties en wonen. Door de burn-out die daarop volgde, werd duidelijk hoe ver ik van mezelf was afgeraakt. Ik besefte dat ik moest loslaten, veiligheid wilde opgeven en onderzoek wilde doen naar het onbekende. Ik ging andere richtingen ontdekken, ben veel gaan reizen en heb mogelijk keuzes gemaakt waar mijn omgeving aan moest wennen. Ik heb moeten leren om stil te staan terwijl ik gewend was om alsmaar door te blijven rennen.

Ik ontdekte hoe wezenlijk hoofd, hart en buik met elkaar verbonden zijn en dat intensiteit en gevoeligheid geen last zijn, maar richtingaanwijzers wanneer je ze serieus neemt.

Tijdens mijn werk in de reguliere psychologische hulpverlening kwam ik steeds vaker vrouwen tegen die worstelen met de hoeveelheid prikkels, verwachtingen en keuzes in hun leven. Soms met AD(H)D of een andere vorm van neurodiversiteit, maar vaak ook zonder diagnose. Wat ze deelden: een hoofd dat nooit stilstaat, veel verantwoordelijkheid draagt, altijd ideeën heeft en tegelijk het gevoel zichzelf kwijt te raken. Wat mij telkens opnieuw opviel, is hoeveel kracht daaronder ligt: creativiteit, intuïtie, snel denken en diep voelen. Alleen wordt dit vaak overschaduwd door overbelasting, zelfkritiek of het idee dat je ‘te veel’ bent.

Er was meer nodig dan praten om echt tot rust te komen en weer in contact te komen met wat klopt, dat werd me steeds duidelijker. Daarom ben ik me gaan specialiseren in lichaamsgerichte therapie, wat meteen natuurlijk voelde. Door aandacht te hebben voor wat het lichaam laat zien, ontstaat ruimte voor vertraging, inzicht en herstel. Wat mij drijft is mijn natuurlijke combinatie van betrokkenheid en nuchterheid, waarmee ik mensen de ruimte geef om vertrouwen en veiligheid te ervaren. Zo zie ik hoe vrouwen hun oude patronen doorbreken en ruimte creëren voor meer rust, voldoening en zelfvertrouwen, niet door te forceren, maar door te voelen, te ervaren en te luisteren.

Daarom heb ik een methode ontwikkeld die verder gaat dan praten en vrouwen helpt te voelen, te ervaren en weer in contact te komen met zichzelf.

Het geeft me voldoening en energie dat deze methode, waarin ik structurerende gesprekstherapie met lichaamsgerichte therapie combineer, al zoveel vrouwen heeft kunnen helpen. En het werkt voor mijzelf ook nog steeds. Ben ik nooit meer onzeker, stuurloos of ontevreden? Jawel hoor, maar ik ken mijn tools om in te zetten, aan te pakken, stil te staan en weer verder te gaan.

Birgitte Vlamings